جدیدترین :

زریبار در میان دلسوزی و منفعت طلبی

%d8%a7%d9%81%d8%b1%d8%a7%d8%b3%db%8c%d8%a7%d8%a8-%d8%ac%d9%85%d8%a7%d9%84%db%8cافراسیاب جمالی

زریبار نه یک مولفه تشکیل دهنده هویت دینی و ملی مردم مریوان است و نه مانعی برای توسعه استان کردستان و نه دستمایه ای برای مخالفت انجمن های مردم نهاد و فعالان محیط زیست برای مخالفت با برنامه ها و سیاست های دولت برای توسعه منطقه و نه سکوی منفعت طلبی کسانی که به نام دفاع از آن به دنبال صندلی های سبز و مخملی بهارستان در آینده هستند، زریبار دریاچه آب شیرین در غرب کشور و نگین شهر مریوان و یکی از پتانسیل های مهم صنعت گردشگری و زیربنای توسعه و پیشرفت شهرستان مریوان است دریاچه ای که اگر توجه جدی بدان نشود در آینده نه چندان دور به سرنوشت دریاچه ارومیه و دیگر دریاچه و تالاب و رودهای خشک شده مبتلا خواهد شد.

این روزها فضای رسانه ای مملوء از موضع گیری مثبت و منفی، مخالف و موافق، دلسوزانه و منفعت طلبانه در برابر مساله ساخت پالایشگاه در کنار دریاچه زریبار شده است، یکی به نمایندگی از مردم با آن مخالفت می کند در حالی که خود در وزارت نفت مشغول به کار و قبلا از برنامه ریزی و ساخت چنین پالایشگاه باخبر بوده و اینک از در مخالفت وارد شده است دیگری به نام دلسوزی از فعالان زیست محیطی ایراد می گیرد و مدعی است که موضع گیری آنان غیرتخصصی و احساسی است دیگری خواهان عدم اعلام موضع مردم و واگذار نمودن آن به نهادهای متخصص و متولی است و دیگری مخالفت با ساخت پالایشگاه را مخالفت با توسعه استان کردستان و عقب ماندگی آن می داند و دیگری بکارگیری چند صد نفر نیروی کار متخصص را موجب توسعه مریوان می داند و مخالفت با آن را ناآگاهی و کینه ورزی می داند.

اول اینکه هیچ کس در هیچ جایی از این منطقه مخالف توسعه و پیشرفت نبوده و نخواهد بود و با ساخت پالایشگاه یا هر صنعت دیگری با رعایت ضوابط و مقررات و شرایط توسعه پایدار مخالف نبوده و نیست اما خدمت آن عزیزانی که عادتشان شده که از هر آبی برای ماهیگیری خود استفاده می نمایند باید عرض نمود ساخت یک پالایشگاه و هر واحد صنعتی آلاینده در کنار دریاچه زریبار امری غیرمنطقی و مخالف با ضوابط زیست محیطی است و به نظرم نیاز به کار تخصصی که دوستان مدعی آن هستند ولی خودشان هم سررشته ای ندارند نیست هر انسانی با مقداری سواد و درک و دانش می داند که چنین امری در نهایت به ضرر زریبار خواهد بود و هیچ گونه توجیه اقتصادی و توسعه ای ندارد و در ضمن بیشتر انجمن ها ونهادها و فعالان زیست محیطی از افراد متخصص و دارای مدارک عالی دانشگاهی هستند و فعالیت آنها نه برای کسب منافع مادی و نه رسیدن به صندلی و جایگاه و نه از روی احساس و عاطفه است و چنین ادعاهایی به دور از انصاف و عدالت است.

در برابر چنین مساله ای مردمی که در آن ناحیه زندگی می کنند،کشاورزی می کنند، در دریاچه به امور صیدماهی، قایق رانی، امور توریستی مشغول اند و تمام مردم مریوان در آینده شهر، توسعه و رونق آن ذینفع می باشند که البته این مساله ای حقوقی است و نیاز به بررسی قانونی دارد و به هرروی متولی و صاحبان اصلی مردم هستند اینکه مردم به چنین موضوعی واکنش نشان دهند و کسانی بخواهند آنها را از این حق محروم سازند به دور از روح قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و و سیاست های کلی توسعه و رهنمودهای رهبر انقلاب است. بنابراین توجه به افکار عمومی در مسائلی که با حق حیات آنها مرتبط است فکر نمی کنم مساله ای دارای ایراد و اشکال قانونی باشد.

حساسیت امروز به زریبار ناشی از خطرات خاموشی است که ساخت پالایشگاه تنها یکی از آن موارد است و اگر باهم مجتمع شوند در آینده این نقطه قوت توریستی و زیستگاه صدها گونه جانوری از بین خواهد رفت زریبار در شرایط کنونی از چند سو در معرض خطر قرار گرفته است که لازم است در مراجع بالای سیاست گزاری بدان توجه جدی صورت بگیرد از یک سو زریبار در چندسال گذشته به واسطه بلاتکلیفی قانونی در میان دریاچه و تالاب بودن گرفتار مانده است و لازم است هرچه سریعتر در مورد آن با نگاهی واقع بینانه و عقلانی تصمیم گیری نهایی صورت بگیرد که بتوان در مورد سرنوشت زریبار دست به اقدام زد بنابراین قدم اول اقدام حقوقی و قانونی است

رشد بی رویه نیزارها و محدود شدن جغرافیای آب زریبار موجب شده است هر روز سطح آب و وسعت آن کاهش پیدا کرده و با زوال و نابودی تدریجی آن مواجه گردیم از سوی دیگر ورود فاضلاب در برخی نقاط به داخل آب زریبار، ورود زباله و نخاله ها به شکل غیر قانونی معضلی است که زریبار با آن دست و پنجه نرم می کند و یکی از موارد رو به نابودی ماهی و موجودات درون آب زریبار هستند.

استفاده از آب های زیرزمینی و چاه های مجاز و غرمجاز در اطراف زریبار برای کشاورزی و آب شرب موجب کم شدن میزان آب دریاچه شده است و از سوی دیگر بارش های فراوان و عدم خروج آب از دریاچه به دلیل سد انتهای آن و همچنین ورود آب های جاری ناشی از بارندگی موجب ته نشین شدن رسوبات شده و به تدریج ضعیف شدن چشمه های زیرزمینی آب زریبار را به دنبال خواهد داشت، امری که ناشی از دستکاری و ایجاد موانعی است که انسان بر پیکر زریبار وارد آورده است.

استفادها و تخریب و کشاورزی، ورود فاضلاب و تمام عوامل فوق به دلیل رشد جمعیت شهر مریوان و روستاهای اطراف ایجاد باغات و ویلاهای شخصی و مسائلی از این دست بخشی جدی و مهم از خطری است که در آینده موجودیت زریبار را به نابودی خواهد کشاند و ساخت پالایشگاه هم در کنار زریبار یا هر صنعت آلاینده موجب الودگی چشمه های زیرزمینی برهم زدن اکوتوریسم منطقه، نابودی زیستگاه جانوران و بخصوص پرندگان بومی و مهاجر دست مریوان و دریاچه زریبار خواهد شد بنابراین مکان یابی صحیح و عقلانی با توجه به معیارهای زیست محیطی و در نظر گرفتن فاکتورهای توسعه پایدار امری نیست که احساسی و یا دخالت غیرتخصصی و یا مخالفت با توسعه مریوان و استان کردستان قلمداد شود. دو شهرستان مریوان و سروآباد دارای پتانسیل های قوی کشاورزی هستند و توجه به صنایع مرتبط با آن می تواند در برنامه های توسعه منطقه در نظر گرفته شود و سرمایه گذاری در این بخش به نظر می رسد با شرایط جغرافیایی، وضعیت کشاورزی، اجتماعی و فرهنگی منطقه سازگار باشد.

دو شهرستان فوق از اکوسیستم های متنوع از منطقه ژاورود گرفته تا کلاترزان، کوماسی، دشت مریوان برخوردار بوده و دارای شرایط طبیعی برای رشد صنعت توریسم با توجه به اکوتوریسم دریاچه زریبار و منطقه هورامان می باشد آیا بهتر نیست در این راستا گام های موثر و عملی برداشته شود زیر ساخت های توسعه این صنعت از جمله راه و جاده مناسب، مجتمع ها و هتل های مناسب، توجه به صنایع دستی و جذب و استمرار توریست به این منطقه مدنظر قرار گیرد، همسایگی با کشور عراق و مرز بین المللی باشماق و ورود توریست خارجی هم می تواند به عنوان امتیازی مثبت در این زمینه سود جوید چنانچه شاهدیم سالانه مقدار قابل توجهی مسافر از کشور عراق برای امور پزشکی و درمانی وارد مریوان می شوند و برای درمان به شهرهای بزرگ مراجعه می کنند و توجه به این بخش می تواند زمینه های مناسبی برای توسعه منطقه فراهم نماید

 آیا مشکل ارتباطی دو شهرستان با مرکز استان و شهرهای همجوار نباید یکبار برای همیشه حل شود، جاده های مریوان به سنندج و سقز، سروآباد به کامیاران و پاوه در هر شرایطی با ساخت دهها پالایشگاه و کارخانه در صورتی که با استاداردهای مناسب همراه نباشند کماکان شاهد تصادفات و جان باختن مسافر این جاده ها خواهیم بود و از سوی دیگر هیچ گاه بدون راه ارتباطی مناسب امکان توسعه و پیشرفت یک منطقه فراهم نخواهد شد آن هم صنعت گردشگری.

این مقالە در شمارە ۱۱۲ دوهفتەنامە ڕۆژان بە چاپ رسیدە است.

جوابی بنویسید

ایمیل ها معلوم نمیشود

کلیه حقوق مادی و معنوی برای انجمن سبز چیا محفوظ می باشد